Dr. Michael S. Horton at Febias

Febias College of Bible Family

photo from http://creedorchaos.wordpress.com

January 28, 2010 (Thursday)
3:00 pm – 4:30 pm
Vision Chapel, Febias College of Bible, Karuhatan Road, Valenzuela City 1441
FREE ADMISSION
For more info, call 445-5951

MICHAEL S. HORTON, PH. D.
Ph. D., University of Coventry and Wycliffe Hall, Oxford

Dr. Horton is a J. Gresham Machen professor of Theology and Apologetics at Westminster Seminary California, editor-in-chief of Modern Reformation magazine, and host of the syndicated radio broadcast, The White Horse Inn.

Dr. Horton has written and edited more than 15 books, including Putting Amazing Back Into Grace, Christless Christianity and Gospel-Driven Life. He is also a minister in the United Reformed Churches in North America. He resides in Escondido, California, with his wife, Lisa and their four children.

(Repost from Febias College of Bible Website)

ang tulang panagot ni Marco Liwanag

Gumawa si G. Marco Liwanag ng isang mahusay na tulang panagot sa aking tulang “Sa May Dambana”.  Mababasa niyo ang kaniyang tula sa http://alikmata.blogspot.com.

larawan mula sa www.igougo.com

Tulang Panagot ni Marco Liwanag

Sa giyagis na damdami’t hilahod na tadhana
’sang laksang halimaw sa labas ang naglipana
ngingiti na lang sana kung bakit di makuha
ang ligaya at laya inaagaw pang lubha.

at dito sa apat na sulok nitong silid
lalakad lakad ng pabalik balik
paunting tatayo’t maya’y uupo din
mag-iisip ng marami’t susulat ng unti.

sa ganitong kalagayang pinapait ng luha
aba akong nilikha sa latag ng lupa
subali’t dito nga ay aking pakikita
sa lungkot mabubuo ligayang sagana

Pitong Liham

I.
May natanggap na liham,
Galing sa kalangitan,
Ang Ministro ng Agham,
Patungkol sa Maykapal.

II.
Kung ika’y tatalima’t
Kay Hesus ay sasama —
Pasan ang krus, iwanan
Ang sarili sa daan.

III.
Kung ika’y may’rong hapis,
Huwag magdamdam nang labis;
Dalhin ang iyong hinagpis,
Kay Hesus na nagtiis.

IV.
Batid ko ang hangganan,
Nitong aking daanan.
Ako ay nagdarasal —
Langit ang inuusal.

V.
Sa aking paglalakbay,
Siya ang aking kaakbay.
Ang daa’y madilim man,
Wala itong anuman.

VI.
Bigyan mo ng kandili,
Siyang hindi mapakali,
Sa kaniyang pagtunggali,
Sa hamong ‘di madali.

VII.
Ikaw ay dakilang Diyos,
Pag-ibig mo ay lubos,
Sa biyaya’y pinuspos —
Salamat, Manunubos.

Ruth Mostrales
June 15, 2009

Aalamin

www.thomasnast.com

Aalamin ng buwan ang lihim ng araw, ngunit hindi mula sa kanya.  Mangyari’y palagi siyang pumapanaw at likuran lamang ang handa niyang iharap at ipakita.  Iisip ng paraan ang buwan at susuyuin ang panahon, upang pansamantala’y maglakad muna ito nang paurong, at baka sakaling magtagpo ang liwanag niyang hiram at ang liwanag na ganap, at sa gayo’y magigising siyang mulat.

Aalamin ng buwan ang lihim ng araw, ngunit hindi mula sa kanya.  Mangyari’y palagi siyang pumapanaw at likuran lamang ang handa niyang iharap at ipakita.

Bugguong Monamon

Awan ti bugguong

ditoy balay,

isu nga mangan kami

iti tinapay.

Adda ti nateng —

tarong, paltong…

adda ti bagnet,

ngem awan ti bugguong.

Kinuna ni Nanang:

Naibus ti bugguong

idiay tienda,

annak ko, mangan tayon

nu anya ti adda.

ruth mostrales

Muntik

Salamat sa muntik, sa halos, sa mintis.

Tuwing nakikita ko ang pilat na ‘di gumuhit dahil sa muntik, ang silakbo ng dugong ‘di umagos sa mainit kong balat, pinupunas ko ang bakas ng hindi naisakatuparan, ang sugat na handog niyang ‘di asintado sa kaniyang natutong umilag.

Mantsa

Konti na lang...

Naatupag kong kiskisin nang taimtim ang mantsa ng tinta na aksidenteng natapon ng kapatid ko sa sahig ng aking espasyo sa opisina. Lumuhod ako at tangan ang tabo at cleanser, pati ang eskoba, pinagtiyagaan kong tanggalin ang pangit na markang iniwan ng itim na tinta ng printer. Kahoy ang sahig, at sa mga pagitan ng parquet nagsumiksik ang tinta. Noong Disyembre pa niya natapon ang tinta doon habang siya’y nagre-refill ng cartridge. Maingat naman si Margie, pero may mga bagay na hindi talaga inaasahang mangyari.

Hapo ang aking braso dulot ng paulit-ulit na pagi-iskrab, pero matapos ang ilang minutong parusa, may mga natira pa ring bahid na para bang nanikit na’t ayaw nang maalis. Buntong hininga.

Naalala ko tuloy ang isang pangyayari dalawang taon na ang nakakaraan. Ilang mga malapit sa amin ang nanakit sa aking pamilya sa pamamagitan ng paninira. Naging mahirap tanggapin ang kanilang ginawa sa amin, at habang kinikiskis ko ang iskoba at pilit na inaalis ang mantsa, napagtanto kong hanggang ngayon, tila ‘di pa ako nakakalimot. Bumabalik pa rin ang sakit ng kalooban na para bang sariwa pa ang mga hiwa ng mga pasakit na dulot ng kanilang galit sa amin. Ngunit, habang binubudburan ko ng sabon ang mantsa, naiisip ko ang kabutihan ng Diyos sa kabila ng lahat, at sumagi sa aking gunita ang Kaniyang sakripisyo sa krus ng Calvario upang mapatawad tayo sa ating kasalanan — sino ako upang hindi magpatawad, naisip ko nang may bahid na kahihiyan sa aking asal. Ako ba’y naglilinis ng mantsa habang ikinikubli ang sariling kahinaan? Sino ako upang magmalinis sa harapan ng Panginoon? Wala akong maipagmamalaki maliban ang kaniyang kagandahang loob…  Kung paanong namantsahan ako ng Kaniyang dugo at pinatawad sa aking mga kasalanan, gayon din dapat ako sa iba… Hmmm… 

Samantala, ilang buwan na rin ang nakararaan, naisipan ni Papa na simulan ang pagtulong sa kanila. At maging si Mama na mas lubos na nasaktan ay pumayag rin.  (Hindi pa nga pala sila humihingi ng tawad.)  Hindi ko ito naintindihan noong una!  Ang sagot ko lang ay isang katanungan: “Bakit?”  Aaminin ko, sumasagi pa rin sa isipan ko ito: “O, tignan mo, tayo rin lang naman ang kanilang tatakbuhan,” bagamat alam kong mali iyon, at hindi pa rin maalis sa imahinasyon ko na maaring magawa nila uli sa amin ang dati na nilang nagawa.

Patuloy akong nananalangin na maghilom ang mga sugat na dulot ng mga ‘di pagkakaunawaan. Sana’y magsimula sa akin upang matahimik na rin ako.

Nga pala, mas maayos nang tignan ang sahig, pero uulitin ko ang pagkukuskos kasi may natira pa.  Si Margie kasi, eh.  (*wink)

Labyrinth

Ang puso kong ito na iyong nilikha, Panginoon, ay inaalay ko sa Iyo.  Ikaw ang lubos na nakauunawa sa tibok nito.  Ang bawat pintig nito mula pa sa simula ay nakatala; ang kilometrong ugat na nakapulupot dito’y inayos Mo.  Kung paanong iniuutos Mo ang bawat hininga na sundan ang mga lagusan at tukuyin ang kinaroroonan ng mga nakatagong silid, at kung paanong ang bawat susi na nakakubli sa kaniyang kasulok-sulukan ay Iyong minarkahan, ang Iyong pag-ibig ang dahilan upang aking maintindihan ang ibig ipahiwatig ng bawat pintig.

Gaya ng isang tinig na galing sa malayo, na ang titik ay hindi ko maitala sa aking papel — ang bawat pintig ng aking puso’y matalinghaga kung mangusap!  Tila ba sa isang lumang lengguwahe ito matatas, isang lengguwahe ng lumang lahing matagal nang nagapi!  Gaya ng mga kasaysayan nitong iniukit sa  papyrus na niyurak ng katandaan, at hindi na maililimbag pang muli, ang mga pangungusap ng aking puso’y mahirap arukin, bagama’t totoong may pahiwatig. 

Bago mahuli ang lahat, at malusaw ang kaniyang mensahe, hiling ko ang iyong pamamalagi, dito, sa aking puso, upang ang tibok nito’y kausapin ako, at sa himig nito’y maki-awit ako, upang sa pintig nito’y magising ako, upang magmahal muli.

Ruth V. Mostrales

January 6, 2010

http://www.youtube.com/watch?v=aBaX1T4VxOw

Paraanin

Paraanin ang dayo,
ang dala niya’y mabigat;
bitbit niya ang habagat,
galing pa sa malayo.

At sa bawat paghakbang,
at saka sa paghinga,
pasan niyang iniinda,
ay aba! gumagaang!

Oras ay nagbabawas,
tayo’y nadaragdagan,
’sang araw ay lilisan
nang ‘di namamalayan.

Pagdating sa bukana
ng mga katapusan,
siya’y sadyang mang-iiwan —
tayo’y mauungusan.

ruth mostrales

August 3, 2009

Bagong Taon…

… bagong hamon.